In debatten over oude vs. 'nieuwe' media hoor je vaak de term "Citizen Journalist" of "Burgerjournalist" vallen. Persoonlijk heb ik soms een hekel aan deze term: het lijkt te impliceren dat 'echte' journalisten geen 'gewone' citizens of burgers zijn, en dat ze dus speciale achting en extra rechten nodig hebben.
In mijn ogen zou je enkel burgers mogen hebben met dezelfde rechten en plichten. Dat sommige van deze burgers een bepaalde methode (journalistiek) toepassen om letters achter elkaar te zetten en daar dan geld voor ontvangen hoeft verder geen extra rechten mee te brengen, vind ik. Vrije meningsuiting, bronbescherming etcetera zou voor iedereen moeten gelden. Let wel, dit impliceert ook dezelfde plichten: geen laster en eerroof plegen, recht van antwoord toestaan, de hele mikmak...
Langs de andere kant, als "Citizen Journalist" begrepen moet worden als een afgeleide is van de term "Citizen Soldier" dan valt er natuurlijk wel iets voor te zeggen. Burgers die zelf de verdediging van dorp, stad, land, natie in handen nemen, in plaats van een staand leger in dienst van de staat of huurlingen, de analogie met 'bloggers in pyjama' versus staatsmedia en broodschrijvers is snel gemaakt.
Goh, ja en nee. Journalistiek is een beroep zoals jij ook een beroep hebt hè Maarten. En elk beroep heeft zo zijn specifieke eigenheden en verworvenheden.
Het wil niet zeggen omdat ik 's avonds ook al wel eens een biefstuk in een pan gooi, dat ik een kok ben. Een 'citizen cook' misschien, maar ik zou mezelf nooit durven vergelijken met mensen die daarvoor opgeleid zijn.
Geplaatst door: Andhi | woensdag, 26 november 2008 om 11:25